La Bèstio dóu Vacarés de Jóusè d’Arbaud a 100 an !
En 1926, pareiguè dins la prestigiouso couleicioun Li cahié rouge de Grasset, La bèstio dóu Vacarés, cap-d’obro vertadié de la proso prouvençalo. Soun autour, Jóusè d’Arbaud (1874 -1950), lou “Kipling prouvençau”, nous fai cabussa en pleno Camargo dóu siècle XVen dins li piado d’un baile-gardian soulitàri, Jaume Roubaud, que rescontro un animau estrange, meno de satire emé quau parlo fin qu’à senti crèisse uno amista pèr éu. Uno proso lirico espetaclouso pèr sa simpliceta que soustèn remarcablo lou fantasti. N’en vaqui un escapouloun : “Deman, en cercant, seguirai mai. La Bèstio a parti o bèn es morto. Franc d’acò, iéu l’atrouvarai. Desenant, d’aqui qu’ague destouca quauco-rèn, crese plus d’escriéure.” Uno obro bilengo prouvençau-francés de (tourna)legi e, perqué noun, dins l’uno di versioun pareigudo en anglés, gregau, alemand, chèque, rùssi, estounian o poulounés !
Le mot
“Vaccarès” est le nom francisé du plus vaste étang de Camargue qui s’étend sur 6 500 hectares. En langue provençale, « vacarés » renvoie aux troupeaux de vaches sauvages présentes sur ses rives d’après Frédéric Mistral dans son Tresor dóu Felibrige.
Jean-Michel Turc
Professeur certifié de langue provençale
Cité Scolaire Internationale de Marseille.
